با آيات بسيار ديگرى كه در اين زمينه است همه را مردود دانسته است ، و هر كه معتقد باشد كه به زور بر معاصى وادار گشته گناه خود را به خدا حواله كرده و او را در مجازات خود ستمگر شمرده است و هر كه خدا را ستمگر بداند قرآن را تكذيب كرده و هر كه قرآن را دروغ بپندارد به اجماع امّت كافر گشته است . مثل چنين كسى مانند آن كسى است كه بندهء زرخريدى دارد كه هيچ اختيارى از خود ندارد و مالك هيچ كالايى از كالاهاى دنيا نيست و اربابش نيز اين را مىداند و با توجه به بىچيزى او ، به او دستور مىدهد تا به بازار برود چيزى را كه او نياز دارد ، بخرد و براى او بياورد و بهاى آن را به وى ندهد ، با اين كه مىداند براى اين متاع مورد نياز صاحبى است كه جز در مقابل دريافت بهاى مورد نظر كالايى به كسى نمىدهد ، در صورتى كه اين آقا خود را با انصاف ، حكيم و دور از ظلم و ستم مىداند و از طرفى بنده‌اش را تهديد مىكند كه اگر آن كالاى مورد نياز را نياورد ، او را مجازات مىكند با اين كه مىداند صاحب آن كالاى مورد نياز مانع خواهد شد ، و مىداند كه بنده هم بهاى آن را ندارد ، و چون بنده نااميد و با دست خالى نزد آقايش برگشت ، آقا او را مورد خشم قرار دهد و به خاطر نياوردن كالا او را مجازات كند . آيا مقتضاى عدل و حكمت وى آن نبود كه او را مجازات نكند در حالى كه مىداند كه اين بنده مالك مالى از اموال دنيا نيست و خود نيز پولى به او نداده است ، با اين حال اگر او را مجازات كند ستم كرده و بيهوده و بىدليل به او تجاوز نموده و آن عدل و حكمتى را كه خود را به آن ستوده بود باطل كرده است و اگر او را مجازات نكند ، تهديد خود را دربارهء او تكذيب كرده كه به دروغ و ستم او را تهديد كرده كه اين هر دو با عدل و حكمت منافات دارد . و خداوند بسيار برتر است از آن چه مىگويند . پس هر كس به جبر يا مطلبى كه مستلزم جبر باشد اعتقاد داشته باشد به خدا ظلم كرده و او را به ظلم و ستم نسبت داده است زيرا براى كسى كه به زور به گناه وادار شده عقوبت اثبات كرده است ! هر كس چنين تصور كند كه خداوند بندگان را بر ارتكاب گناه مجبور نموده ، بايد خدا را مدافع عقوبت بندگان بداند ، و هر كس بپندارد كه خداوند از عقوبت بندهء